Taniec jako praktyka dramaturgiczna w nowym numerze „Dialogu”

W najnowszym numerze czasopisma szczególnie wyróżniony został blok tekstów poświęconych dramaturgii tańca. Największą część zajmuje poszerzona ankieta, w której praktycy, tancerze, dramaturdzy i teoretycy teatru odpowiadają na pytania o to, czym jest dla nich dramaturgia tańca. Zastanawiają się także nad tym, w jaki sposób dramaturdzy postrzegają współpracę z choreografami, jak choreografowie widzą współpracę z dramaturgami oraz jak w praktyce przebiega ta współpraca. Osoby zajmujące się teorią teatru rozważają z kolei, jak często i w jaki sposób uwzględniają dramaturgię jako aspekt opisywanych przez siebie przedstawień opartych na pracy choreograficznej lub tanecznej.

Marcin Miętus proponuje narzędziownik dramaturga tańca, rozpisując najważniejsze dla siebie kategorie działania, myślenia i pisania. Zaczyna od akceptacji tego, że jest się widzianym, a następnie przechodzi przez takie pojęcia jak ciekawość, cierpliwość, uważność na szczegóły kompozycji i materiału spektaklu, a także przybliża, czym jest „non-stopping”.

W bloku dotyczącym dramaturgii tańca znalazł się także esej Agaty Siniarskiej, w którym autorka opowiada, jak na przestrzeni lat zmieniało się jej postrzeganie własnej pracy oraz samej dramaturgii spektaklu choreograficznego.

Autorka przeprowadziła również dwie obszerne rozmowy. Pierwsza to wywiad z Mateuszem Szymanówką, dramaturgiem i kuratorem, który opowiada o swojej pracy oraz o tym, dlaczego taniec przez długi czas był uznawany za dziedzinę antyintelektualną i co doprowadziło do zmiany tego sposobu myślenia. Drugą jest z kolei wywiad z Ricardo Carmoną, kuratorem berlińskiego festiwalu Tanz im August. Rozmówca mówi o swoim doświadczeniu pracy nad spektaklami tanecznymi i o tym, w jaki sposób taniec angażuje całe ciało nie tylko osoby występującej na scenie, ale także widza.

W dziale polskim pojawia się nowa sztuka Filipa Matwiejczuka pt. Dzieci pewnych symetrii — szalona opowieść, w której głównymi bohaterami stają się multilateralne robaki, Myśl, Koń i Dziecko Klawikordu. Autor eksperymentuje z formą, montując swoją historię na styku mumblecore’u i noise’u; w humorystyczny sposób mierzy się z binarną wizją świata oraz podejmuje refleksję nad rolą chaosu i przypadku w ewolucji. W eseju towarzyszącym publikacji Igor Piotrowski bierze na warsztat Pchłę Szachrajkę Jana Brzechwy i zastanawia się, czy ludzie i owady mogą żyć ze sobą w harmonii.

W dziale znajduje się także nowa sztuka Michała Kmiecika pt. Prałat. Autor w groteskowy, metateatralny sposób snuje fikcyjną historię przygotowań do wystawienia w Teatr Telewizji dramatu o życiu prałata Henryka Jankowskiego. Całość staje się punktem wyjścia do refleksji nad przestrzenią reprezentacji, jakiej udziela się historiom ofiar, a zarazem autotematycznym komentarzem do procesu powstawania spektaklu teatralnego.

Numer można nabyć w sklepie Instytutu Książki oraz w dobrych księgarniach.