Wolność czytania

16.06.2015 Karol Maliszewski
#
  • Instytut Mikołowski
    czerwiec 2015
    148 x 210
    320 stron
    oprawa: miękka

Dlaczego właśnie te teksty wypełzły ze schowków w komputerze i czy się  jakoś dogadały, ułożyły ze sobą, złożyły w zwartą opowieść o  historycznoliterackiej chwili? Bardziej może o człowieku, o czytającym,  o  czytaniu jako geście nie rozpaczy, ale nadziei (na ludzkie porozumienie,  egzystencjalne wsparcie, hermeneutyczny współudział). Geście wolności.  Wybór, decyzja, uwaga i wreszcie rozpłynięcie się - i uwydatnienie? - w  tekście: samo dla siebie, ale też trochę dla innych. Taka wolność, jakie  zniewolenie czy poczucie osaczenia.

Ciągle wierzę w poezję. Może nie służy do niczego konkretnego, utylitarnego,  nie potwierdza przemian społeczno-politycznych,  nie projektuje zamachu na świat w niegdysiejszym stylu, nie wytycza dróg do niepodległości. W tym sensie jej nie ma i kulturalni decydenci mogą mieć z nią problem. W moim najgłębszym przekonaniu - tym bardziej jest. Właśnie jako ciało kłopotliwe, obce, absurdalne. Nawet nie belka w oku. Z drzazgą też bym nie przesadzał. Podkreśla różnymi głosami kłopotliwość orzekania o pewności orzekania na temat świata, człowieka, relacji międzyludzkich. Trudno mi się silić na  obiektywizm, bo sam na co dzień myślę wierszem, a dopiero potem - oglądającą się na przykazania dyskursywności - prozą. Myśl wyprzedzana jest przez emocję i obraz. Udało mi się zostać po stronie tych popaprańców i postrzeleńców, czy jak ich tam jeszcze nazwać – poetów.

Dziękuję za udzielone mi w Mikołowie schronienie. Dziękuję za zaproszenie do Chorzowa. Nazwa odbywającej się tam imprezy („Wolność czytania") uderzyła do głowy, dała do myślenia. W efekcie, w ostatniej chwili - urzeczony i porwany - zmieniłem tytuł tej książki.

- Karol Maliszewski

KAROL MALISZEWSKI urodził się w 1960 r. w Nowej Rudzie, gdzie mieszka do dzisiaj. Pracuje w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Opublikował osiem zbiorów wierszy – ostatnie to Potrawy pośmiertne, 2010 i Ody odbite, 2012 oraz siedem książek prozatorskich, m.in. Faramucha, 2001, Sajgon, 2009, Manekiny, 2012, Przemyśl-Szczecin, 2013 (nominowana do Śląskiego Wawrzynu Literackiego). W roku 1999 ukazała się jego książka krytycznoliteracka pt. Nasi klasycyści, nasi barbarzyńcy, a w 2001 druga książka tego typu, zatytułowana Zwierzę na J. Szkice o wierszach i ludziach. Następnie wydał: Rozproszone głosy. Notatki krytyka, 2006 (nominowana do Nagrody Nike), Po debiucie, 2008, Pociąg do literatury, 2010. Jest współautorem podręcznika Jak zostać pisarzem, 2011.