Il. Paweł Pawlak

O dwunastu miesiącach. Bajka słowacka

Za oknem miasto. Szare od kurzu ulice, szare liście drzew – zawsze, czy to wiosna, czy lato, może tylko zimą nabierają barwy, gdy spadnie świeży śnieg, ale i to tylko na chwilę, bo zaraz oślepiająca biel poszarzeje i spłynie. Siadam przy biurku, otwieram książkę.

Na wyklejce mały zajączek śpi skulony pod świerkiem w gęstym, ciemnym borze. Zieleń przemieszana jest z rdzawymi refleksami – pewnie jesień już idzie. Dalej na kartkach orgia kolorów wszystkich pór roku, tak bardzo daleka odległym cieniom tych kolorów, widzianym przez zakurzone okna tramwajów i autobusów.  Jesień jest rumiana jak jabłuszko, ale też lekko przymglona (kojarzy się z dymami ognisk na polach pod koniec października, z mgłami ścielącymi się przy lasach), zima ustrojona w całą gamę szarości i błękitów od takich mroczniejących, przywodzących na myśl skrzypiący śnieg, po lekkie i przejrzyste, kiedy słońce zaświeci na chwilkę. Wiosna zachwyca młodą zielenią - jaskrawą, wilgotną, przyozdobioną niesłychanie wręcz fioletowymi fiołkami, a lato wabi poziomkami błyszczącymi wśród zieleni: polana jest lekko pofałdowana, nie wiadomo – od mchów czy od traw, każdy na pewno patrząc na tę ilustrację zobaczy inną polanę, tę swoją, na której kiedyś poziomki zrywał.

Tak wiele o ilustracjach, a sama baśń? Znamy ją wszyscy: ze zbiorów baśni, z opowieści dziadków i babć, ja pamiętam ją jako tę o dwóch Dorotkach – dobrej i pracowitej oraz złej i leniwej. Dla mojej córki ta baśń będzie zawsze również wspomnieniem lasów, łąk, sadów, tych rzeczywistych i wyobrażonych. Cenne to wspomnienie, bo takich sadów, polan pełnych poziomek, ognisk gorejących na skraju pól coraz mniej: poziomki w plastikowym pojemniczku na półce w supermarkecie już nie takie słodkie ani pachnące, już nie tak tajemnicze.

Iwona Hardej