Leonardo Padura urodził się w 1955 roku w Hawanie. Mieszka w niej do dziś, w robotniczej dzielnicy Mantilla –, gdzie się wychował i gdzie jest jego mała ojczyzna. W 1980 roku, tuż po uzyskaniu dyplomu filologicznego, Padura został dziennikarzem „Caíman Barbudo”, przodującego kubańskiego pisma literackiego. W latach 80. zaczął zajmować się pisarstwem, z początku eseje i reportaże, a potem pierwsze próby prozatorskie. 
Początek lat 90. to okres załamania ekonomicznego na Kubie, a w życiu Padury czas ważnych zmian. Został redaktorem naczelnym „La Gaceta de Cuba” najważniejszego czasopisma kulturalnego na wyspie, a jednocześnie podjął pracę nad pierwszą powieścią o detektywie Mario Conde Gorączką w Hawanie (Pasado perfecto, 1991 – polskie wydanie w czerwcu br.), która zapoczątkowała serię Cuatro estaciones [Czterech pór roku]. Szybko powstawały kolejne tomy: Wichura w Hawanie (Vientos de cuaresma, 1992 – polskie wydanie we wrześniu br.), uhonorowana nagrodą kubańskiego Związku Pisarzy, i Máscaras [Maski, 1995]. Kiedy w 1995 roku Padura napisał trzecią część kolekcji, postanowił porzucić dziennikarstwo i poświęcić się literaturze. Ostatnia, czwarta część serii, Paisaje de otoño, odniosła już zdecydowany sukces – w 1998 roku Leonardo Padura Fuentes stał się laureatem Nagrody im. Dashiella Hammetta za najlepszy kryminał. Cykl został wydany w Hiszpanii i tą drogą seria o Mario Conde rozpoczęła światową karierę.
Już po zamknięciu serii – choć do postaci Condego autor jeszcze wracał, jak choćby w Adiós Hemingway – ukazały się kolejne powieści: La novela de mi vida (Powieść mojego życia) to zbeletryzowana biografia José Maríi Heredii, opowiedziana przez Fernanda Terry’ego, współczesnego badacza, którego nieukończona praca doktorska miała być poświęcona romantykowi, zaś najnowsza powieść Leonarda Padury to El hombre que amaba a los perros (Mężczyzna, który kochał psy, 2009), poświęcona Ramónowi Mercaderowi, zabójcy Lwa Trockiego.
Cykl o Mario Conde wpisuje się w tradycje gatunku detektywistycznego, jest to jednak zarazem proza znakomicie pokazująca realia Kuby lat 90., pełna psychologicznych subtelności i z literackimi ambicjami.

Susana Fortes (Pontevedra, 1959) ukończyła geografię i historię na uniwersytecie w Santiago de Compostela oraz historię Ameryki na uniwersytecie w Barcelonie. W 2001 poświęciła się nauczaniu hiszpańskiego w Luizjanie (Stany Zjednoczone) i wygłaszaniu odczytów o literaturze na uniwersytecie międzystanowym w San Francisco. Obecnie mieszka w Walencji, gdzie łączy pracę w szkolnictwie z dziennikarstwem i literaturą. W 2003 jej powieść Albański kochanek była nominowana do nagrody Planeta i stała się w Hiszpanii bestsellerem. Wersja angielska, The Albanian Affairs, dostała trzecią nagrodę 2006 Book of the Year Awards w kategorii tłumaczeń, ufundowaną przez czasopismo ForeWord niezależnych wydawnictw. Dotychczas proza Fortes była tłumaczona na angielski, francuski, włoski, rosyjski, portugalski, holenderski, grecki, norweski, polski i turecki. Za pierwszą powieść, Querido Corto Maltés, otrzymała w 1994 Nagrodę Nuevos Narradores. W 2001 książka Fronteras de arena była nominowana do nagrody Primavera wydawnictwa Espasa. Autorka opublikowała również Las cenizas de la Bounty (Espasa, 1998), Tiernos y traidores (Seix Barral, 1999) i notatnik filmowy Adiós, muñeca (Espasa, 2002).
Fatum Laury Ulloa (Planeta, 2006) zdobyło nagrodę krytyków w kategorii powieści, przyznawaną przez Stowarzyszenie Pisarzy i Krytyków Wspólnoty Walenckiej. Susana Fortes systematycznie współpracuje z El País oraz pismami filmowymi i literackimi. Prawa do Quattrocento (Planeta 2007) zostały zakupione przez renomowane wydawnictwa zagraniczne.

Pablo De Santis (urodzony w Buenos Aires w 1963 roku) ukończył filologię na Uniwersytecie w Buenos Aires i pracował jako dziennikarz i scenarzysta komiksowy (do dziś praktycznie i teoretycznie zajmuje się historyjkami obrazkowymi). W czasopiśmie „Fierro”, którego redakcji był sekretarzem, publikował pierwsze komiksy swojego autorstwa. Karierę literacką rozpoczął od powieści dla dzieci i młodzieży, publikując w 1987 Nocny pałac (El palacio de la noche), a dotąd wydał ponad dziesięć książek dla najmłodszych.
W 1997 opublikował powieść Przekład (La traducción, polskie wydanie 2006), która dostała się do finałów Nagrody Premio Planeta Argentina i zapoczątkowała jego literacką popularność. Kolejne jego powieści spotykały się z bardzo dobrym przyjęciem i rychło doczekały się przekładów na inne języki (niemiecki, francuski, włoski, portugalski, czeski, niderlandzki, bułgarski, duński, angielski, węgierski, hebrajski, japoński, rumuński, serbski, grecki i rosyjski). W Polsce, prócz Przekładu, ukazały się jeszcze Teatr pamięci i Kaligraf Woltera, zaś we wrześniu 2009 premierę mieć będzie najnowsza powieść De Santisa – Tajemnica Paryża, nagrodzona Premio Planeta-Casa de América w 2007.
De Santis uprawia ambitną prozę rozrywkową, do której być może najlepiej pasuje termin „thriller erudycyjny”: jego powieści cechują się wartką fabułą i atmosferą tajemniczości, tyle że wynika ona zazwyczaj z zaskakujących dziedzin ludzkiej działalności. Pożywką dla fantazji autora staje się np. językoznawstwo i teoria przekładu, tajemnice ludzkiej pamięci, architektura czy nauki filologiczne. Tajemnica Paryża zaś to frapująca powieść kryminalna, ale zarazem swoisty metakryminał dekonstruujący gatunek i mit detektywa. Znakiem firmowym pisarza jest jego styl: lapidarny, celny i aforystyczny.