Baśń zimowa. Esej o starości

Ryszard Przybylski
Baśń zimowa. Esej o starości
  • Wydawnictwo Sic!
    Warszawa 1998
    125 x 195
    128 s.
    ISBN: 83-86056-47-9

"Ja" jest dziełem myślącego ciała, czującej gliny. Na starość chowa się najczęściej w czaszce utytłanej prochem. Staremu Człowiekowi nie można prawić Heideggerowskich mądrości, że jest bytem-ku-śmierci, bo się roześmieje. Prędzej już można mu powiedzieć: 'Jeszcze nie teraz'. Byle zdanie to nie było konwencjonalnym pocieszeniem. Stary człowiek, nawet jeśli jest nadal radosny i twórczy, naprawdę już umarł. Żyje w ziemi i żywi się ziemią. Odżywia się tylko 'pokarmami ziemskimi', chyba, że zaproszony na Wieczerzę Pana grzeje się w Kuchni Anielskiej. Usta, w których powstają słowa; czaszka, w której kołacze się myśl, pełne są już piachu. (Z treści)

Książka nominowana do nagrody literackiej NIKE'99.