Karolina

Krzysztof Varga
Karolina
  • Czarne
    Wołowiec 2002 
    125 x 195
    256 strony
    ISBN 83-87391-60-3

Bohater powieści, „wiecznie spóźniony flâneur”, pogrążony w rezygnacji i samotności, szuka w pamięci, w wyobraźni, wszędzie wokół siebie, pewnej kobiety o imieniu Karolina. Nie widział jej od bardzo dawna, „istniała tylko w mglistej przeszłości”, i niespodziewanie powróciła do niego pewnego upalnego dnia, do niego, a ściślej: do jego skołatanej, zmęczonej głowy. Karolina ma wiele imion – pilna studentka, niedoszła poetka, niezrealizowana malarka, niedostępna kochanka, melancholijna mieszkanka Europy Środkowej – które do swej kolekcji wytrwale dorzuca bohater. Czasem śmieszny i sentymentalny, niekiedy autoironiczny, z uporem poszukuje jednak samego siebie, medytując nad własnym życiem, analizując własne uczucia, snując dygresje na rozmaite tematy. Tym samym bohater występuje również w roli typowego eseisty, mówiąc językiem doznań i wrażeń o otaczającym świecie, jego mitach i stereotypach, literaturze i kulturze, z ironią patrząc na rzeczywistość. Karolina, przeznaczenie bohatera i przekleństwo jego pustego życia, jest zatem nie tylko fantomem czy też zapamiętanym cieniem, ale i... z premedytacją wybranym pretekstem do wielowarstwowej opowieści - zabawką, którą znudzony bohater w końcu porzuci. Zrobi to z wdziękiem, smutkiem i czułością, gdy mówi „będziesz spała bezsennie”, zarazem niby to żegnając cząstkę samego siebie, niby to powracając do swoich myśli.