Retardacja

Agnieszka Kuciak
Retardacja
  • Zielona Sowa
    Kraków 2001
    144 x 203
    42 strony
    ISBN 83-7220-254-0

Retardacja, niepozorny tomik Agnieszki Kuciak jest zapewne najwybitniejszym debiutem w polskiej poezji lat dziewięćdziesiątych. Błyskotliwy poetycki koncept, ironia, humor - jak w liryce Wisławy Szymborskiej. Niezwykłe skupienie wizji i kondensacja sensów - jak u Emily Dickinson. Kunsztowna konstrukcja wiersza - jak u Brodskiego czy Heaneya. Zachwycające wirtuozeria języka - jak u Barańczaka. W utworach Agnieszki Kuciak, co zrozumiałe u debiutanta, słychać echa poezji mistrzów (do czego zresztą poetka chętnie się przyznaje), lecz przecież jej wiersze przemawiają własnym, indywidualnym i rozpoznawalnym głosem. Wiersze - co znamienne dla całej "polskiej szkoły poezji" - mówiącej o najistotniejszych sprawach i przygodach człowieka i świata.

-
Bronisław Maj

Fragment

Z Emily Dickinson

Ja jestem Nikt. A kim Ty jesteś?
Czy jesteś Nikim - też
Czy sięwpiszemy razem w brulion
świata i w jeden wiersz?

Może Ty jesteś Pierwszym Wersem
a ja do Ciebie - Rym?
Lecz jak tu wspólnie Coś powiedzieć -
skorośmy Nikt i Nikt? ***

A może jest się wtedy, gdy nas nie ma?
Ktoś wtedy patrzy świat, a to patrzenie
Trwa zawieszone tak jak ważka ciemna,
Polerująca powierzchnie powietrzne.

Wtedy cień drzewa moknie w wodzie, język
Jeziora liże brzeg, wędruje ścieżka,
Wzrok opatruje jakąś ranę między
niebem a wodą, całą w zmarszczkach śmieszkach.