To wróci

Julia Hartwig
To wróci
  • Wydawnictwo Sic!
    Warszawa 2007
    135x205
    56 stron
    ISBN: 978-83-60457-44-3

Julia Hartwig to – obok Wisławy Szymborskiej – druga „wielka dama” polskiej poezji, w ostatnich latach niezwykle aktywna twórczo i wydająca co roku nowe książki z poezją, esejami, dziennikami jej licznych podróży i przekładami. To wróci jest jej ostatnim tomem wierszy, ułożonym starannie i zaopatrzonym w wyraziste przesłanie. O czym więc myśli poetka w wieku, w którym robi się często podsumowanie własnego życia? Najpierw – poszukuje sekretu piękna, ale bardziej może intryguje ją sekret wielkości, poetyckiego, malarskiego czy muzycznego geniuszu. O ten sekret pyta wielu twórców: Keatsa, Iwaszkiewicza, Goethego, Miłosza, Dantego, Norwida, Van Gogha, Celnika Rousseau, Diabellego, Rimbauda, Krystiana Zimmermana, Lutosławskiego, Schuberta, Ravela, a ich odpowiedzi są z reguły proste – i nieskończenie trudne w realizacji, jak ten postulat wiary w realność naszych tworów, która kazała Celnikowi Rousseau bać się namalowanego przez siebie tygrysa.
Wiersze Julii Hartwig są często krótkie, wręcz aforystyczne, napisane z wielką prostotą, ale – jak to często bywa z poezją późnego wieku – dotykające tematów zasadniczych dla całości egzystencji jednostki. Więc gra w tej poezji chwila, zapatrzenie, nagłe krótkie spięcie skojarzenia, z każdego zetknięcia z materią życia może nagle wysnuć się refleksja o nieskończoności. Można powiedzieć, że proste zdarzenia i doznania obciąża coraz większe pragnienie, aby coś istotnego znaczyły – przyłożone do niepowrotnie utraconej przeszłości i wciąż nie rozpoznanej, a coraz to dla jednostki szczuplejszej przyszłości. Postrzeganie teraźniejszości w tych dwu kontekstach, w których poszukuje się sensu i które w końcu usuwają w cień i niebyt to, co nam przynosi – zastąpiona marzeniem – obecna chwila, jest może najbardziej charakterystyczne dla późnej, pełnej filozoficznej zadumy poezji Julii Hartwig.

- Jerzy Jarzębski