Tekstylia bis

Tekstylia bis
  • Korporacja Ha!art
    Kraków 2007
    ISBN: 978-83-89911-43-8
    160 × 230
    832 strony

Tekstylia bis w najprostszej linii są kontynuacją książki Tekstylia. O rocznikach siedemdziesiątych wydanej przez Ha!art w 2002 roku. Publikacja sprzed czterech lat, składająca się z antologii, słownika i wyboru tekstów krytycznych, była jedną z najszerzej dyskutowanych pozycji o nowej literaturze. Gdyby z perspektywy czasu chcieć wskazać najważniejszą rolę, jaką odegrały Tekstylia kilka lat temu, to był nią z pewnością współudział w kreowaniu medialnego zainteresowania młodą polską literaturą (zwłaszcza prozą), które trwa nieprzerwanie od 2002 roku. Ta 700-stronicowa cegła formatu B5 traktowana była jako przewodnik po nazwiskach, wydarzeniach i nurtach młodej literatury i można zaryzykować tezę, że pomogła ustalić wstępny kanon pisarzy urodzonych w latach 70. i 80.
Obecnie wydanie to próba stworzenia całościowego przewodnika po wszystkich dziedzinach, w których realizują się młodzi artyści. Jeśli więc u podstaw wydania tomu z 2002 roku było zainicjowanie debaty nad młodą literaturą, to zamierzenie niniejszej książki zasadza się na sprowokowaniu merytorycznej dyskusji o kondycji młodej polskiej kultury w całości.
Słownik składa się z haseł opisujących zjawiska z zakresu najnowszego filmu fabularnego, kina niezależnego, animacji, dokumentu, teatru, dramatu, poezji, prozy, fantastyki, malarstwa, rzeźby, instalacji, performance, akcji, fotografii, street artu, net artu, architektury, dizajnu, muzyki współczesnej, hip-hopu, muzyki alternatywnej, komiksu. Zamieszczone w Tekstyliach bis działy to właściwie, ze względu na objętość i sposób wykonania, kilka osobnych książek-przewodników po każdej z dziedzin sztuki. Problematyczne może się wydać zdefiniowanie młodej kultury. W większości wypadków redaktorzy podjęli decyzję o opisywaniu twórczości artystów urodzonych w latach 70. i 80. Ta granica nie odgrywa jednak szczególnej roli w zakresie sztuk, które angażują największe środki finansowe i udział dużej ilości osób, czyli filmu i teatru, głównie z powodu tzw. późnych debiutów – najczęściej wymuszonych długim oczekiwaniem na zainteresowanych producentów (stąd np. wielu reżyserów filmowych, także ze względu na zmiany strukturalne w kinematografii polskiej, w ostatnich latach debiutuje w okolicach 40. roku życia).
Układ tomu proponuje dwa sposoby lektury. Pierwszy – tematyczny, w działach poszczególnych redaktorów – zakłada, że hasła należy potraktować jako osobne przewodniki po kolejnych dziedzinach sztuki. Drugi, to alfabetyczny spis młodych twórców, zamieszczony na końcu słownika. Przygotowany jest on dla tych wszystkich, którzy – podobnie jak redaktorzy – chcą czytać młodą kulturę perspektywicznie, jako jeden spójny tekst.