Cała w piachu

Dariusz Suska
Cała w piachu
  • Czarne
    Wołowiec 2004
    125x195
    56 stron
    ISBN 83-89755-00-9

Twórczość Dariusza Suski (1968) jest jednym z najbardziej charakterystycznych i znaczących głosów w najnowszej poezji polskiej. Jego poprzedni tom Wszyscy nasi drodzy zakopani (2000) oraz książka tu prezentowana pokazują fascynację śmiertelnością człowieka a zarazem jego okrucieństwem wobec innych, słabszych stworzeń. Ta dramatyczna, ale ostatecznie zwyczajna dla poezji tematyka nie byłaby pewnie niczym szczególnym, gdyby nie stylistyczna dosadność Suski. Pisuje on bowiem wiersze stychiczne, rymowane, ale o nieco rozchwianej rytmice. Na dodatek wiele z nich pisanych jest z perspektywy dwuletniego, dopiero poznającego świat dziecka, co czyni te zabawy ze śmiercią jeszcze bardziej przejmującymi.

- Marcin Baran

Fragment

Cała jesteś w piachu, trzeba go wytrzepać

Cała jesteś w piachu, trzeba go wytrzepać
z włosów i bucików, osad na powiekach
przetrwa do ulewy, która wiele zmieni
(nawet te kieszonki pełniutkie kamieni,

bo lubi cię ciemność), bierzemy kamyki,
ogrzewamy w rączce, do wózka pod kocyk,
tam im będzie ciepło i nie zmokną, siku
(chyba nie zdołamy spodenek nie zmoczyć),

po deszczu pójdziemy poszukać jaskółek
na balkon, rozdronimy herbatniki, bułę
jak dobrze znikniemy na pewno przylecą
przez przeciąg miesięcy (z miasta pod powieką)


Natasza idzie na Legendy

Pójdę do przedszkola
na Legendy

Czy dlatego,
że jestem
już stara?

Na moich oczach
umarły
dwa pokolenia
liści.