 | Bibliografia (obejmuje tylko dzieła literackie):
- [pod pseud. Max Lars] Ludzie-skorpiony (powieść), Bydgoszcz: Pomorze, 1984.
- [pod pseud. Max Lars] Człowiek-litera (powieść), Bydgoszcz: Pomorze, 1989.
- Krótka historia pewnego żartu. Sceny z Europy Środkowowschodniej (powieść eseistyczna), Kraków: Oficyna Literacka, 1991.
- Hanemann (powieść), Gdańsk: Marabut, 1995.
- Esther (powieść), Gdańsk: Tytuł, 1999.
- [wespół z Krystyną Lars] Wspólna kąpiel (opowiadania), Gdańsk: Tytuł, 2001
- Złoty pelikan (powieść), Gdańsk: Tytuł, 2003.
- Kartki z dziennika, Gdańsk: Tytuł, 2004.
- Żona prezydenta, Gdańsk: Tytuł, 2005.
- Dolina Radości, Gdańsk: Tytuł, 2006.
- Dziennik dla dorosłych, Gdańsk: Tytuł, 2008.
- Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni, Gdańsk: Tytuł, 2010.
- Panna Ferbelin, Gdańsk: Tytuł, 2011.
Tłumaczenia:
angielski:
- Death in Danzig (Hanemann), przeł. Philip Boehm. Orlando: Harcourt, 2004; London: Random House Secker @ Warburg, 2005; London: Vintage Books, 2006; Harvest Books, 2005
czeski:
- Hanemann (Hanemann), przeł. Peter Vidlak. Brno: HOST, 2005
francuski:
- Le Pélican d'or [Złoty pelikan], tłum. Frederique Laurent, Circe 2009
hiszpański:
- El doctor Hanemann (Hanemann), przeł. Jerzy Sławomirski, Anna Rubió. Barcelona: Acantilado, 2005.
- La pelikan de oro (Złoty pelikan), przeł. Jerzy Sławomirski, Anna Rubió. Barcelona: Acantilado, 2007.
niemiecki:
- Die Gouvernante: Roman (Esther), przeł. Renate Schmidgall. Berlin: Rowohlt, 2000.
- Die Gouvernante: Roman (Esther), przeł. Renate Schmidgall. Reinbek bei Hamburg: Rowohlt-Taschenbuch-Verl., 2003.
- Tod in Danzig: Roman (Hanemann), przeł. Renate Schmidgall. Berlin: Rowohlt, 1997.
- Tod in Danzig: Roman (Hanemann), przeł. Renate Schmidgall. Reinbek bei Hamburg: Rowohlt-Taschenbuch-Verl., 1999.
- Der goldene Pelikan (Złoty pelikan), przeł. Renate Schmidgall. München: Hanser, 2005; München: München Verlag Deutscher Taschenbuch, 2008
węgierski:
- Hanemann (Hanemann), przeł. Weber Kata. Pozsony: Kalligram, 2004
- Arany Pelikan (Złoty pelikan), przel. Weber Katalin, Pozsony: Kalligram, 2007
rosyjski:
- Chaneman (Hanemann), przeł. Ksienia Staroselskaja. Moskva: Izd-vo AST, 2003.
- Guvernantka (Esther), przeł. Ksienia Staroselskaja. Moskva: Novoe Lit. Obozrenie, 2004.
słowacki:
- Hanemann (Hanemann). Roman, przeł. Karol Chmel. Bratislava: Kalligram, 2005
- Dolina radosti, (Dolina radości), przeł. Karol Chmel. Bratislava: Kalligram, 2008
szwedzki:
- Hanemann (Hanemann), przeł. Lisa Mendoza-Åsberg. Stockholm: Albert Bonniers Vorlag, 2001.
- Guldpelikanen (Złoty pelikan), przeł. Lisa Mendoza-Asberg. Stockholm: Albert Bonniers Vorlag, 2003
rumuński:
- Doctor Hanemann (Hanemann), przeł. Constantin Geambasu. Bucureşti: Paralela 45, 2005.
ukraiński:
- Hanemann, przeł. Ihor Pizniuk, Kiev: Agrar Media Gruop, 2010.
|
|
Chwin Stefan(ur. 1949) – prozaik, eseista, historyk literatury, profesor Uniwersytetu Gdańskiego. Jako prozaik debiutował, wydanymi pod pseudonimem Max Lars, powieściami fantastyczno-przygodowymi Ludzie-skorpiony (1985) i Człowiek-litera (1989). Zwrócił na siebie uwagę książką z pogranicza prozy dokumentu osobistego i eseju zatytułowaną Krótka historia pewnego żartu (1991), w której zrekonstruował klimat duchowy własnego dzieciństwa. Już w tej publikacji doszła do głosu jego fascynacja miejscem – dawnym i współczesnym Gdańskiem, miastem o tysiącletniej historii, gdzie zawsze przenikały się kultury, języki i religie. Chwina zainteresowały zwłaszcza stosunkowo świeże ślady, jakie pozostały po dawnych (niemieckich) mieszkańcach Wolnego Miasta Gdańska. O jednym z nich, będącym oczywiście wytworem fikcji literackiej, opowiada w swej najgłośniejszej powieści pt. Hanemann (1995). Ten przebogaty w wątki i znaczenia utwór przedstawia dzieje tytułowego bohatera – gdańskiego lekarza, który po śmierci swojej narzeczonej popada w depresję, staje się „żywym trupem”, któremu wszelako nie starcza odwagi, by popełnić samobójstwo. Burze historii, w tym wojenna zagłada Gdańska i przejęcie miasta przez polską administrację, przechodzą poniekąd obok niego. Z odrętwienia wyrywa go dopiero młoda kobieta, repatriantka z kresów wschodnich dawnej Polski. Ona także jest życiowym rozbitkiem, a jej próba samobójcza, której zapobiegł Hanemann, to moment zwrotny w biografii tytułowego bohatera. Powieść ta została entuzjastycznie przyjęta przez krytykę, obsypana nagrodami; do dziś jest uważana za jedno z najważniejszych osiągnięć polskiej prozy końca XX wieku. Zbiorowym bohaterem kolejnej powieści (Esther; 1999) uczynił Chwin rodzinę swej babki. Celińscy – widziani w Warszawie przełomu XIX i XX wieku – przypominają Buddenbroków, to także solidni mieszczanie wzbogaceni na handlu zbożem, kosmopolityczni, liberalni, przywiązani do wygodnego życia i przedmiotów w najlepszym gatunku. W owym zamożnym domu zjawia się piękna i mądra guwernantka, tytułowa Esther. Zrazu pełna radości życia, pewnego dnia popada w podobne do tego, jakie sparaliżowało Hanemanna, odrętwienie. Dzieje tajemniczej choroby, a następnie równie tajemniczego ozdrowienia Esther, stanowią jedynie fabularne rusztowanie utworu, to zaś zostało wypełnione przez pisarza wątkami o charakterze dyskursywnym – Chwin dokonuje tutaj krytycznego przeglądu najważniejszych idei, jakie legły u podstaw dwudziestowiecznej nowoczesności. Na początku r. 2003 ukazał się Złoty pelikan, którego akcja rozgrywa się w pierwszych latach naszego wieku w Gdańsku. Utwór ten łatwo pomylić z realistyczną powieścią obyczajową traktującą o tym, jak to pewien poważany wykładowca prawa stał się żebrakiem i doświadczył najciemniejszych stron rzeczywistości. Tymczasem ambicje pisarza są dużo większe – Chwin stworzył współczesną przypowieść, rodzaj legendy wzorowanej na średniowiecznej opowieści o św. Aleksym. Oto Jakub, główny bohater tej paraboli, jest przekonany, iż na skutek jego pomyłki w trakcie egzaminu wstępnego niedoszła studentka z rozpaczy popełnia samobójstwo. Zdarzenie to – choć jest tylko domysłem przewrażliwionego Jakuba – dręczy bohatera, zmienia jego życie w koszmar. Dzieje upadku nobliwego profesora są – podobnie jak w Esther – jedynie fabularnym pretekstem, gdyż to, co najważniejsze w tej książce, ma charakter dyskursywny i refleksyjny. Chwina interesuje bowiem kondycja moralna współczesnego człowieka. Pisarz pyta o to, co się stało z duszą dzisiejszego człowieka, z jego religijnością, poczuciem odpowiedzialności i sumieniem. Z książki tej wydobywa się głos protestu, którego nie można zlekceważyć, protestu przeciwko światu bez Boga, miłości i wrażliwości.
Powrót |
|
|
|
|
|
|
W Polsce zarejestrowanych jest ponad 31 000 wydawnictw. Jednocześnie koncentracja na rynku jest bardzo duża. Udział dwustu największych wydawnictw branży wynosi prawie 98 proc.więcej »
|
|
|
|
|
