Konrad Wojtyła

może boże

12.03.2010

Piotr Matywiecki przyznaje, że dawno nie czytał wierszy tak bardzo pozbawionych złudzeń. Nie ma w nich przegrody między pejzażem wewnętrznym i zewnętrznym, po tym samym nagim bezdrożu poruszają się emocje, słowa i ludzie ledwo przez emocje poruszeni, niejasno określeni słowami. Polatuje nad tym jednorodnym (a właściwie: wyrodnym!) pejzażem obnażająca wszystko, okrutna idea Boga, przefruwa coś, co chciałoby być poetyckim porywem znaczeń, ale jest jedynie milknącą co chwila próbą wyrazu. Zanim zamilknie – formuje doskonały wiersz. [...]Im więcej depresji, tym więcej mistrzostwa. Może zbyt łatwo byłoby powiedzieć, że mistrzostwo przezwycięża depresję – ale coś w tym jest!.

Edward Balcerzan w posłowiu do książki pyta: Co znaczą te dwa nagie słowa, które atakują nas od razu, bez podpowiedzi graficznych, bez interpunkcji, więc bez ostrzeżenia, niczym trzęsienie ziemi w słynnym przepisie Alfreda Hitchcocka na thriller? Nasamprzód znaczą one wszystko, cokolwiek w związku z może boże byłoby do pomyślenia. Warto je kilkakrotnie wypowiedzieć głośno. Podsumowując zauważa, że „tom stanowi kompozycję spójną, niemalże poemat, trafniej zatem rozpoznamy jego sensy – czytając rzecz po kolei, od pierwszego wiersza [początek końca] do ostatniego [koniec]. Słowa może boże spotkamy tu, wliczając tytuł, w sześciu miejscach. Ich znaczenia wciąż się różnicują, niekiedy błaznują, wymykają się jednoznaczności, ale nie rozmywają się, przeciwnie, tworzą hierarchię ważności.
 
Konrad Wojtyła (1979) - poeta, krytyk literacki, dziennikarz Polskiego Radia Szczecin. Redaktor kwartalnika literacko-filozoficznego [fo:pa]. Wydał trzy książki poetyckie; ostatnio Wiersze fatalne (2004). Publikował m. in. w "Odrze", "Portrecie", "FA-arcie", „Pro Arte”, "Biurze Literackim", "Kresach", "Arkadii", "Pograniczach", "Przeglądzie Polskim" (USA), „Pro Libris”, „Metaforze”, „Undergruncie”, „Migotaniach przejaśnieniach”, "Dodatku LITERAckim NL Gdynia", "Gazecie Wyborczej". Mieszka w Szczecinie.