Juliusz SŁOWACKI

SŁOWACKI Juliusz, 1809-49, poeta i dramatopisarz; najwybitniejszy obok A. Mickiewicza twórca polskiego romantyzmu; 1825-29 studiował na Uniwersytecie Wileńskim; od 1831 przebywał poza krajem (Szwajcaria, Włochy, Francja), 1836-37 odbył podróż na Bliski Wschód; zmarł w Paryżu; 1927 sprowadzono zwłoki Słowackiego do kraju i pochowano na Wawelu; twórca polskiego dramatu romantycznego - Maria Stuart(1832), Kordian(1834), Balladyna(1839), Lilla Weneda (1840), Mazepa(1840), Horsztyński (1835, wydanie 1866), Fantazy(1841?, wydanie 1866), Sen srebrny Salomei(1844); nowator w zakresie środków artystycznych, również w liryce, poemacie dygresyjnym Beniowski (1841) i utworach z późnego okresu, w których głosił postęp społeczny rozumiany jako bunt ducha "wiecznego rewolucjonisty" (Samuel Zborowski 1845, wydanie 1903, Król - Duch1845-49, rapsod I. wydany 1847); powieści poetyckie (Arab 1832, Lambro1833) i poematy (Anhelli 1838, W Szwajcarii 1839, Ojciec zadżumionych 1839), liryka, bogata korespondencja.