POZYTYWIZM WARSZAWSKI

POZYTYWIZM WARSZAWSKI, zwany też polskim, ruch polityczno-społeczny i publicystyczno-literacki 1864-90, zespalający koncepcje pozytywizmu z programem społeczno-narodowym, opartym na idei pracy organicznej i realizmu politycznego; głównym twórcą ideologii pozytywizmu warszawskiego był A. Świętochowski; pozytywizm warszawski przeciwstawił romantyzmowi wiarę w zdobycze nauki, kult pracy, dążenie do gospodarczego i kulturalnego podniesienia kraju oraz upowszechnienia oświaty, głosił empiryzm i determinizm bliski materializmowi przyrodniczemu; pozytywizm warszawski najwcześniej i najaktywniej przejawił się w publicystyce (rozkwit czasopiśmiennictwa) i literaturze (rozkwit powieści i noweli realistycznej o tematyce współczesnej, a także krytyki literackiej). Zob. też polska literatura.