KLASYCYZM STANISŁAWOWSKI

KLASYCYZM STANISŁAWOWSKI, główny nurt literacki doby oświecenia w Polsce w okresie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, z programem współtworzenia oświeceniowych reform społeczno-kulturalnych kraju; rozwój satyry, komedii obyczajowej, poematu heroikomicznego, bajki, rozpraw teoretyczno- i krytycznoliterackich; nawiązanie do wzorów antycznych, polskiej poezji renesansowej i francuskiej literatury klasycystycznej; klasycyzm stanisławowski przyczynił się do podniesienia rangi pisarstwa polskiego (podupadłej w czasach saskich), udoskonalenia form literackich, doprowadzenia polszczyzny literackiej do poziomu europejskiego, ukształtowania podstaw nowoczesnej świadomości literackiej i form życia literackiego; główni przedstawiciele: I. Krasicki, A. Naruszewicz, S. Trembecki, F. Zabłocki.